Cinsel İstismar Suçundan Beraat Nasıl Edilir?

Cinsel İstismar Suçundan Beraat Nasıl Edilir? sorusu, ceza yargılamasında “beraat” kavramının yanlış anlaşılmasından dolayı çoğu zaman hatalı bir beklentiyle gündeme gelir. Beraat; bir “yöntem” ya da “formül” değil, iddianın her türlü şüpheden uzak biçimde ispat edilememesi veya suçun kanuni unsurlarının oluşmaması hâlinde mahkemenin verdiği hukuki sonuçtur. Cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda delil değerlendirmesi, olayların çoğunlukla iki kişi arasında ve dış gözlem olmadan gerçekleşebilmesi nedeniyle daha hassas yürür; buna rağmen mahkeme, yalnızca tek bir anlatıma dayanarak değil, beyan, belge ve belirti delillerini birlikte tartarak vicdani kanaate ulaşır. Bu makalede; TCK 103 kapsamındaki çocukların cinsel istismarı isnadında suç tipinin doğru kurulması, ispat rejimi, mağdur beyanının hangi koşullarda güç kazandığı veya zayıfladığı, teknik delillerin rolü, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulaması ve süreç (mahkeme, şikâyet/uzlaşma, zamanaşımı) yönleri, uygulama odaklı bir çerçevede ele alınmaktadır.

Çocukların Cinsel İstismarı Suçu Nedir? (TCK 103)

Çocuğun cinsel istismarı suçu, mağdurun çocuk olması (18 yaşını doldurmamış kişi) ve çocuğun bedenine yönelen cinsel nitelikte davranışların varlığı üzerine kurulur. Bu suç tipinde en kritik ayrım, çocuğun yaşına ve bazı hâllerde fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğine (kısaca, yaptığı şeyin niteliğini kavrayabilme kapasitesine) göre yapılır. Uygulamada beraat değerlendirmesini doğrudan etkileyen husus, isnadın “TCK 103” kapsamında mı, yoksa şartları varsa “TCK 104” gibi farklı bir suç tipinde mi ele alınması gerektiğidir. Çünkü 15–18 yaş grubunda, çocuğun rızasıyla gerçekleştiği ileri sürülen davranışların her somut olayda otomatik biçimde TCK 103’e götürülmesi doğru olmayabilir; burada cebir, tehdit, hile veya iradeyi sakatlayan başka bir nedenin varlığı tartışmanın merkezine yerleşir.

Bu noktada savunmanın “beraat” perspektifi, delil tartışmasına geçmeden önce şu temel soruya dayanır: İddia edilen fiil, kanunun aradığı unsurları karşılıyor mu? Mahkeme; mağdurun yaşı, algılama kapasitesi, davranışın bedensel temas içerip içermediği ve fiilin cinsel amaç/mahiyet taşıyıp taşımadığı gibi başlıklarda netlik arar. Deneyimde sık görülen hata, dosya daha baştan doğru sınıflandırılmadan “genel inkâr” veya “rıza” eksenli savunmaya sıkışmaktır. Oysa isnat yanlış nitelendirilmişse, doğru nitelendirme kurulmadan yapılan her tartışma, beraat zeminini güçlendirmek yerine zayıflatabilir.

Çocukların Basit Cinsel İstismarı Suçunun Unsurları

Basit cinsel istismar, çocuğun bedeni üzerinde gerçekleşen ve cinsel nitelik taşıyan davranışlarla gündeme gelir; her somut olayda “cinsel mahiyet” tartışması, fiilin bağlamı ve oluş biçimi üzerinden yapılır. Burada beraat açısından iki temel hat daha öne çıkar: Birincisi, fiilin hiç gerçekleşmediği veya sanığın fiille bağlantısının kurulamadığı iddiasıdır. İkincisi ise fiil gerçekleşmiş olsa bile yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı iddiasıdır. Örneğin bedensel temasın bulunmadığı durumlarda, isnadın “istismar” yerine farklı bir suç tipine kayması gündeme gelebilir; bu ayrım, mahkemenin doğru normu uygulaması bakımından belirleyicidir.

Uygulamada sık yapılan hata, “tek bir cümlelik anlatım”la unsurların tamamının var sayılmasıdır. Oysa mahkeme, davranışın niteliğini, süreklilik gösterip göstermediğini, temasa ilişkin anlatımın somutluğunu ve anlatımın dosyadaki diğer verilerle uyumunu arar. Savunma açısından önemli olan, tartışmayı “duygusal” bir zeminde değil, unsur analizi ve ispat standardı üzerinde kurmaktır. Beraat kararlarının önemli bir kısmı, mahkemenin “olay tam aydınlatılamadı” kanaatine ulaşması ve bu nedenle şüpheden sanık yararlanır ilkesini işletmesiyle ortaya çıkar.

Çocuğun Basit Cinsel İstismarı Suçunun Temel Şekli

Temel şekil bakımından belirleyici olan, çocuğun vücudu üzerinde gerçekleşen davranışın cinsel nitelikte sayılıp sayılmayacağı ve isnadın somutlaştırılıp somutlaştırılamadığıdır. Mahkeme, “ne oldu?” sorusuna yanıt ararken; yer, zaman, temasın biçimi, temasın süresi, tarafların olay anındaki konumu ve olayın hemen sonrasındaki davranış örüntüsü gibi ayrıntıları önemser. Bu ayrıntılar yalnızca mağdur beyanından değil, varsa kamera, iletişim kayıtları, tanık anlatımları ve adli raporlar gibi verilerden de beslenmelidir. Sadece genel nitelikte kalan, fiilin nasıl gerçekleştiğini tarif etmeyen anlatımlar, ispat standardını taşımakta zorlanır; bu da beraat tartışmasını güçlendirir.

Deneyimde en kritik savunma hatası, delil tartışmasını “ya hep ya hiç” ekseninde yürütmektir. Oysa ceza yargılamasında mahkûmiyet için aranan eşik, “yüksek ihtimal” değil, kuşkuya yer bırakmayan kesinliktir. Bu nedenle savunma, dosyadaki boşlukları ve çelişkileri somut noktalar üzerinden gösterdiğinde, beraat zemini daha gerçekçi hâle gelir. Ayrıca fiilin temel şekil kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği; temasa ilişkin iddianın netliği ve objektif cinsel mahiyetin kurulup kurulamadığıyla doğrudan ilişkilidir.

Sarkıntılık Suretiyle Çocuğun Basit Cinsel İstismarı Suçu

Sarkıntılık, uygulamada “ani ve kesik” nitelikte temaslarla anılan bir görünüm olarak tartışılır. Buradaki ayrım, davranışın kısa süreli ve yüzeysel kalıp kalmadığı ile davranışların birbirini takip eden, ısrarlı bir örüntü oluşturup oluşturmadığı üzerinde yapılır. Bu tartışma doğrudan beraatla aynı şey değildir; ancak isnadın yanlış kurulması, hatalı suç tipine göre mahkûmiyet tehlikesi doğurabileceğinden savunma bakımından önem taşır. Mahkeme, davranışın sürekliliğini, tekrarını, temasın yoğunluğunu ve olayın tamamındaki akışı birlikte değerlendirir.

Uygulamada sık yapılan hata, “sarkıntılık” kavramının bir tür “hafifletici” gibi görülmesi ve delil tartışmasının geri plana itilmesidir. Oysa beraat açısından asıl mesele, isnadın hangi seviyede olursa olsun ispat edilip edilmediği ve anlatımın denetlenebilirliğidir. Bu nedenle savunma, yalnızca nitelendirme üzerinden değil; olayın oluşuna dair dış desteklerin varlığı, beyanın aşamalar boyunca tutarlılığı ve teknik verilerle çelişip çelişmediği gibi başlıklara da sistematik biçimde eğilmelidir. Sarkıntılık tartışmasının sağlıklı yapılabilmesi için, fiilin tarifinin de aynı ölçüde somut olması gerekir.

Çocukların Basit Cinsel İstismarı Suçunun Cezası (TCK 103)

TCK 103 kapsamında öngörülen yaptırımlar, ceza miktarı bakımından ağırdır ve bu durum yargılamanın pratik sonuçlarını doğrudan etkiler. Cezanın alt sınırları yükseldikçe; tutukluluk değerlendirmeleri, adli kontrol, yargılama stratejisi ve temyiz/istinaf süreçlerinin önemi artar. Ancak burada önemli bir ayrım yapılmalıdır: Ceza miktarının yüksek olması, mahkemenin ispat standardını düşürmez; tam tersine, uygulamada hâkimler çoğu zaman “mahkûmiyetin ağır sonucu” nedeniyle delilleri daha dikkatli tartma eğilimindedir. Bu nedenle beraat tartışması, “ceza ağır” vurgusuyla değil, unsurların oluşumu ve delillerin kesinliği üzerinden yürütülmelidir.

Uygulamada sık görülen hata, ceza rejimi konuşulurken “nasıl olsa çevrilir/ertelenir” gibi gerçekçi olmayan beklentilere kapılmaktır. TCK 103 dosyalarında çoğu zaman bu kurumlar zaten sınırlı uygulanabilirlik gösterir; bu da yargılamada beraat ve nitelendirme tartışmalarını daha kritik hâle getirir. Diğer bir hata, ceza hesabını tartışırken dosyanın maddi çekirdeğinin (fiilin oluşu ve ispatı) arka plana atılmasıdır. Sağlıklı yaklaşım, ceza rejimini bilmekle birlikte, mahkemeyi asıl olarak olayın aydınlatılamadığı veya yüklenen normun unsurlarının oluşmadığı noktalarına odaklayabilmektir.

Nitelikli Cinsel İstismar Suçu veya Tecavüz Suçunun Unsurları

Nitelikli cinsel istismar (uygulamada sıklıkla “tecavüz” başlığıyla da anılır), vücuda organ veya sair cisim sokulması iddiasıyla gündeme gelir ve bu iddia, dosyanın delil mimarisini kökten değiştirir. Bu tür isnatlarda mahkeme, yalnızca beyanı değil, beyanın tıbbi bulgularla uyumunu, olayın zamanlamasını, muayenenin koşullarını ve varsa DNA/iz verilerini dikkatle irdeler. Beraat değerlendirmesinde kilit mesele, iddia edilen sokma fiilinin hangi yolla, hangi yoğunlukta ve hangi zaman aralığında gerçekleştiğinin denetlenebilir biçimde ortaya konulup konulamadığıdır.

Uygulamadaki en kritik hata, teknik verilerin “otomatik doğrulama” veya “otomatik çürütme” gibi okunmasıdır. Örneğin raporda belirli bir bulgunun bulunmaması, tek başına her dosyada beraat sonucuna götürmez; ancak dosyada başka bir destek yoksa ve beyanın iç tutarlılığı da zayıfsa, kesin ispat eşiği yakalanamayabilir. Bu nedenle savunma, teknik delilleri “tek satır” üzerinden değil; örnek alınma zamanı, raporun kapsamı, çelişki noktaları ve bilimsel açıklanabilirlik üzerinden tartışmalıdır. Mahkeme, iddianın doğruluğuna ancak alternatif ihtimalleri dışlayan bir delil bütünlüğüyle yaklaşır; bu bütünlük sağlanamıyorsa beraat gündeme gelir.

Çocukların Nitelikli Cinsel İstismarı Suçunun Cezası (TCK 103)

Nitelikli cinsel istismarda öngörülen ceza aralıkları, yargılamanın “geri dönüşsüz” sonuçlar doğurabilmesi nedeniyle hem ilk derece hem de kanun yolu incelemelerinde delil tartışmasını daha görünür kılar. Bu dosyalarda mahkeme, fiilin nitelendirmesi yanında nitelikli hâllerin (örneğin hizmet ilişkisinden doğan nüfuzun kötüye kullanılması, hısımlık ilişkisi, birden fazla kişiyle işlenme iddiası) varlığını da ayrı ayrı değerlendirir. Beraat tartışması bakımından pratik sonuç şudur: Nitelikli hâller, yalnızca ceza artırımına yol açan etiketler değildir; aynı zamanda olayın oluş biçimine ilişkin ek iddialar içerir ve her ek iddia, ispat yükünü ağırlaştırır.

Uygulamada sık yapılan hata, nitelikli hâllere ilişkin tartışmanın “kabul veya inkâr” ikileminde bırakılmasıdır. Oysa her nitelikli hâl, somut olgularla kurulmalıdır: Yetki/otorite ilişkisi gerçekten var mıydı, olayın gerçekleştiği ortam bu kolaylığı sağlıyor muydu, birlikte işleme iddiası hangi delile dayanıyor? Savunmanın bu noktaları sistematik biçimde sorgulaması, yalnızca ceza miktarını değil, çoğu zaman fiilin “sabit olup olmadığını” da etkiler. Çünkü dosyada nitelikli hâller üzerinden kurulan anlatı çökerse, mahkeme çoğu durumda olayın bütünü hakkında daha temkinli bir değerlendirmeye yönelir.

Cinsel Suçlarda İspat

Cinsel suçlarda ispat, ceza muhakemesinin genel ilkelerine tabidir: ispat yükü iddia makamındadır, sanık suçsuzluk karinesi altında yargılanır ve mahkûmiyet için her türlü şüpheden uzak bir kanaat gerekir. Bununla birlikte cinsel suçların çoğunlukla tanıksız ve kapalı alanlarda gerçekleşebilmesi, mahkemeyi beyan deliline daha çok yaklaştırır. Bu durum “beyan her zaman yeterlidir” anlamına gelmez; mahkeme, beyanı belge ve belirti delilleriyle birlikte tartarak sonuca gider. Belirti delili; olayın izlerini taşıyan raporlar, dijital kayıtlar, konum verileri, kamera görüntüleri gibi olgulardır.

Beraat yönünden ispat tartışmasının merkezinde iki eksen bulunur. Birinci eksen, dosyadaki delillerin birbirini doğrulayıp doğrulamadığıdır. İkinci eksen ise deliller arasında çelişki varsa, bu çelişkinin giderilip giderilemediğidir. Uygulamada sık yapılan hata, savunmanın yalnızca “mağdur yalan söylüyor” iddiasına yaslanmasıdır. Bunun yerine, beyanın hangi noktalarda denetlenebilir olmaktan çıktığı, hangi noktalarda teknik verilerle uyuşmadığı ve hangi noktaların aydınlatılamadığı somut biçimde ortaya konulmalıdır. Mahkeme; delillerin bir kısmını esas alıp diğer kısmını görmezden gelemez; bu nedenle savunma, dosyadaki “görmezden gelinen” verileri görünür kılabildiğinde beraat ihtimali güçlenir.

• Delil bütünlüğü: Beyan–rapor–dijital kayıt–tanık zinciri birbirini destekliyor mu?
• Çelişki analizi: Çelişkiler tali mi, yoksa olayın çekirdeğine mi temas ediyor?
• Somutluk: İsnat edilen fiil; yer, zaman, temas biçimi yönünden denetlenebilir mi?
• Alternatif ihtimaller: Makul alternatif açıklamalar dışlanabiliyor mu?

Cinsel Suçlarda Mağdur Beyanının Delil Değeri

Mağdur beyanı, cinsel suçlarda önemli bir delildir; ancak mahkeme ve Yargıtay uygulamasında bu beyanın değer kazanması için kalite kriterleri aranır. Bu kriterler; beyanın aşamalar boyunca özünü koruması, anlatımın hayatın olağan akışına uygunluğu, olayın ana unsurlarında çelişki bulunmaması, sanığın kimliğinin belirlenmesi ve mağdurun sanığa iftira atmasını açıklayabilecek somut bir motivasyonun bulunup bulunmaması gibi başlıklarda toplanır. Beraat tartışmasının güçlü olduğu dosyalarda genellikle sorun, beyanın “tamamen yok sayılması” değil; beyanın denetlenebilirlik vasfını kaybetmesidir.

Uygulamada kritik bir ayrım daha vardır: Mağdur beyanı tek başına kaldığında, mahkeme çoğu zaman beyanın “dış destek” bulup bulmadığına bakar. Dış destek; olayın hemen sonrasında üçüncü kişilere anlatım, mesajlaşmalar, tanıkların gözlemleri, zaman–mekân uyumu, raporlar veya dijital izler olabilir. Bu tür destekler yoksa, beyanın iç tutarlılığı ve somutluğu daha da önem kazanır. Deneyimde en sık hata, beyanın hangi cümlesine itiraz edildiğinin bile netleştirilememesidir. Savunma, “genel itiraz” yerine; çekirdeğe temas eden tutarsızlıkları, zaman çizelgesindeki boşlukları ve teknik verilerle uyumsuzlukları açıkça göstermelidir. Mahkûmiyet için “kuşkuya yer bırakmayan” bir ispat aranırken, bu tür boşlukların büyümesi beraat sonucuna götürebilir.

Mağdurun Şikayetini/İfadesini (Beyanını) Geri Alması

Mağdurun şikâyetini geri alması veya anlatımını değiştirmesi, her dosyada otomatik biçimde beraat sonucunu doğurmaz. Özellikle resen takip edilen suçlarda yargılama, mağdurun sonradan vazgeçmesiyle kendiliğinden sona ermez; mahkeme, dosyadaki delillerin bütününü tartmaya devam eder. Bununla birlikte beyan değişikliği, beyan güvenilirliği açısından mahkeme gündemine güçlü bir şekilde girer. Mahkeme şu sorulara yanıt arar: Değişiklik olayın özüne mi ilişkin, yoksa tali ayrıntılarda mı? Değişikliğin makul bir açıklaması var mı? İlk beyan ile sonraki beyan arasında kalan veriler (tanık gözlemi, dijital kayıt, rapor) hangi anlatımı destekliyor?

Uygulamada sık yapılan hata, “beyan geri alındı, dosya bitti” düşüncesidir. Doğru yaklaşım, beyan değişikliğini tek başına bir sonuç gibi görmek yerine, dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmektir. Eğer ilk beyanı destekleyen bağımsız veriler yoksa ve beyan değişikliği olayın çekirdeğini sarsıyorsa, kesin ispat eşiği yakalanamayabilir. Buna karşılık ilk beyanın güçlü dış destekleri varsa, sonraki değişiklik mahkemece farklı bir saikle açıklanabilir. Bu nedenle savunmanın odak noktası, beyan değişikliğinin dosyada yarattığı çelişkiyi giderilemez hâle getirip getirmediği olmalıdır.

Müşteki Beyanının Delil Değeri

Ceza yargılamasında müşteki/mağdur beyanı, bazı dosyalarda neredeyse tek veri olarak kalabilir; ancak bu durum, ispat standardının sanık aleyhine “esnetilmesi” anlamına gelmez. Mahkeme, müşteki beyanını değerlendirirken; beyanın olayla uyumunu, iç tutarlılığını, üçüncü kişilerce doğrulanabilir kısımlarını ve beyanın somut olayın akışıyla bağdaşmasını arar. Özellikle çelişkili, sürekli değişen, olayın çekirdeğini farklılaştıran anlatımlar, mahkemenin “kesin kanaat” kurmasını zorlaştırır. Beraat kararlarının önemli bir bölümü, müşteki beyanının denetlenebilir olmaması veya dosyadaki diğer verilerle uyuşmaması nedeniyle gündeme gelir.

Uygulamada sık yapılan hata, müşteki beyanı tartışılırken “psikolojik yorumlara” aşırı yaslanmaktır. Elbette olayların travmatik niteliği anlatımı etkileyebilir; ancak mahkeme, nihayetinde cezalandırma sonucuna ulaşabilmek için kanıt standardını karşılamak zorundadır. Bu nedenle savunma; tutarsızlığın “neden önemli” olduğunu, çelişkinin olayın özüne nasıl temas ettiğini ve alternatif ihtimallerin neden dışlanamadığını somut biçimde göstermelidir. Ayrıca husumet veya çıkar ihtimali varsa, bunun “varsayım” değil, dosyadaki olgularla desteklenebilir bir tartışma olarak kurulması gerekir. Aksi hâlde mahkeme, bu iddiayı “savunma stratejisi” olarak görüp etkisini sınırlı tutabilir.

Adli Para Cezasına Çevirme, Erteleme ve Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması

TCK 103 kapsamındaki isnatlarda ceza miktarları ve alt sınırlar, uygulamada adli para cezasına çevirme, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gibi kurumların çoğu dosyada gündeme gelmesini zorlaştırır. Bu nedenle yargılamanın pratik sonucu şudur: Sanık açısından “sonuç yönetimi” çoğu zaman, ancak beraat veya doğru suç tipine doğru nitelendirme tartışmasıyla anlamlı hâle gelir. Bu gerçek, savunmanın delil ve unsur tartışmasına daha disiplinli yaklaşmasını gerektirir.

Uygulamada sık yapılan hata, bu kurumlar üzerinden “pazarlık” beklentisi geliştirmek ve dosyanın maddi tartışmasını ihmal etmektir. Ceza yargılamasında mahkeme, kanunun açıkça elvermediği bir kurumu sırf dosyanın sosyal etkisi nedeniyle genişleterek uygulayamaz. Bu yüzden savunma, usule ilişkin hakları (delil toplama talepleri, tanık dinletme, uzman raporu isteme, çapraz sorgu) etkin kullanırken, esasa ilişkin olarak da olayın kesin ispatla ortaya konulamadığı noktaları netleştirmelidir. Bu yaklaşım, yalnızca ilk derece aşamasında değil, istinaf ve temyiz incelemesinde de belirleyici olabilir; çünkü kanun yolu denetimi, çoğu zaman gerekçenin delillerle uyumunu ve çelişki yönetimini inceler.

Suçun Şikayet Süresi, Zamanaşımı ve Uzlaşma

Çocukların cinsel istismarı suçları genel olarak resen takip edilen suçlardandır; yani soruşturma ve kovuşturma çoğu durumda mağdurun şikâyetine bağlı değildir. Bununla birlikte bazı sınırlı görünümlerde (özellikle failin de çocuk olduğu ve fiilin belirli bir düzeyde kaldığı iddia edilen hâllerde) şikâyet koşullarının tartışıldığı durumlarla karşılaşılabilir. Bu ayrım, dosyanın usulî kaderini etkilediğinden savunma ve iddia makamı açısından önem taşır. Uzlaşma kurumunun ise cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda genel olarak uygulanabilirliği bulunmadığından, “uzlaşma ile kapanır” beklentisi gerçekçi değildir.

Zamanaşımı bakımından, TCK 103’teki fiillerin dava zamanaşımı süreleri, fiilin niteliğine göre farklı değerlendirmelere konu olabilir. Uygulamada sık yapılan hata, “olay eskiyse dosya düşer” varsayımıyla hareket etmektir. Zamanaşımı, belirli koşulları bulunan teknik bir kurumdur ve her somut olayda işlem başlangıcı, kesilme/durma hâlleri ve suçun niteliği birlikte değerlendirilir. Beraat perspektifinden ise şikâyetin gecikmesi tek başına sonuç doğurmaz; fakat gecikme, dosyada ispat tartışmasını etkileyebilir. Delillerin kaybolması, hatırlama güçlüğü, zaman çizelgesinin kurulamadığı boşluklar ve teknik veriye erişimin sınırlanması gibi nedenlerle “kesin kanaat” kurmak zorlaşabilir; mahkeme bu zorlukları, yine de şüpheden sanık yararlanır ilkesi çerçevesinde değerlendirir.

Cinsel İstismar Suçunda Görevli Mahkeme

Görevli mahkemenin doğru belirlenmesi, yargılamanın usulî sağlığı açısından temel bir meseledir. Uygulamada, fiilin niteliğine göre asliye ceza mahkemesi veya ağır ceza mahkemesi görevli olabilir. Görev, kamu düzenine ilişkin olduğu için mahkemece re’sen gözetilir; ancak buna rağmen yanlış görevle yargılama yapılması, süreçte usulî tartışmalar doğurabilir. Savunma açısından görev konusu, “esastan kaçış” değil; dosyanın doğru zeminde görülmesi için önemli bir denetim başlığıdır.

Görev tartışmasının beraatla ilişkisi dolaylıdır: Doğru mahkeme, doğru usul ve doğru değerlendirme standardını sağlar. Özellikle ağır ceza yargılamalarında delil tartışması daha geniş kapsamlı yürütülür; tanıklar, raporlar, dijital incelemeler ve uzman görüşleri daha ayrıntılı değerlendirilebilir. Uygulamada sık yapılan hata, görev konusu ile delil tartışmasını birbirinden koparmaktır. Oysa görevli mahkeme doğru belirlendikten sonra, asıl mesele yine delillerin toplanması ve tartışılmasıdır. Mahkeme, iddia edilen olayın nasıl gerçekleştiğini kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya koyamıyorsa, beraat sonucuna gidebilir; bu sonuç, görevli mahkemenin kim olduğundan değil, ispat standardının sağlanıp sağlanmadığından kaynaklanır.

Daha detaylı bilgi için Mersin Cinsel Suç Avukatı olarak web sitemizi ziyaret edebilirsiniz. 

Sıkça Sorulan Sorular